Ze zeggen dat het seizoen gedaan is… ik geloof er niks van.

Dag baas,

Ik heb zo mijn vermoedens dat jij denkt dat het jaar voorbij is. Dat we “even pauze nemen”. Dat de fluitjes in de lade mogen en dat mijn laarzen — pardon, jouw laarzen — aan de haak blijven hangen.

Maar laat me je meteen geruststellen:

ik ben er klaar voor. Altijd.

De ochtendmist en mijn neus

Jij ziet mist... Ik ruik avontuur.

Terwijl jij denkt dat het te koud is om te trainen, ben ik al drie keer rond het huis gelopen, heb ik precies onthouden waar gisteren die ene fazant passeerde en sta ik klaar om te vertrekken. Je jas? Die hangt nog niet goed. Je fluitje? Dat ligt verkeerd. En eerlijk: je laarzen hebben dringend weer modder nodig.

Over dit jaar gesproken…

Je weet nog wel hoe ik soms deed alsof ik niets hoorde? Dat was geen ongehoorzaamheid, dat was selectief luisteren. Want leren, dat doe je niet in één keer. Dat doe je samen, met vallen, opstaan en af en toe even doen alsof je me niet kent wanneer ik weer eens té enthousiast was.

Maar kijk ons nu eens. Jij en ik.

Een team. Met een fluitsignaal dat steeds beter klinkt.

Rustperiode”, zeggen ze…

Ze hebben me verteld dat het nu tijd is om te rusten. Om te wandelen zonder dummy. Om niet te trainen. Om te “ontspannen”.

Ik knik dan braaf, maar ondertussen droom ik al van dat eerste moment in het nieuwe jaar waarop jij denkt dat ik niet oplet — en ik tóch perfect terugkom. Want geef toe: jij leeft voor dat moment even hard als ik.

Kerstmis volgens mij (en mijn maag)

Vandaag is het kerstdag, baas. Ik heb het meteen geroken toen jij de keuken binnenkwam met die blik van “dit wordt speciaal”. En terwijl jij spreekt over kalkoen, sausjes en mooie borden, droom ik stiekem van iets veel beters: een heerlijk fazantje op de feesttafel. Liefst eentje dat per ongeluk van het bord glijdt, zodat ik het — puur uit plichtsbesef uiteraard — mag apporteren tot aan mijn etensbak. Want eerlijk, wat is er nu feestelijker dan Kerstmis vieren zoals wij het geleerd hebben… met neus vooruit en staart in de lucht? 🐾🎄

Nog even dit, baas

Ik wilde je gewoon laten weten dat ik trots op je ben. Omdat je bleef komen. Omdat je bleef proberen. Omdat je soms net zo koppig was als ik. En omdat jij, samen met al die andere baasjes bij Rivierenpark, mijn wereld zo groot hebt gemaakt.

En nu: koekjes, knuffels en feestdagen

Dus geniet maar van die eindejaarsperiode. Van het eten, van het samenzijn en van het even niets moeten.

Met kwispelende groeten,

je hond 🐾